X
تبلیغات
هستی شناختی کارآفرینی - تاریخچه کارآفرینی در جهان
بدون شک دانشکده های کسب و کار آمریکا را می توان به عنوان پیشگامان عرصه آموزش کارآفرینی دانست (لندستروم ، 2004). در اواخر دهه 1940 بود که اولین دوره آموزش کارآفرینی تحت عنوان مدیریت شرکت های جدید توسط مایلس مک در سال 1947 در دانشکده کسب و کار هاروارد ارائه شد. این اقدام در سال 1953، با ارائه دوره کارآفرینی و نوآوری در دانشگاه نیویورک و به سرپرستی پیتر دراکر دنبال شد(کوپر ، 2003). در دهه 1950 دوره های کارآفرینی در دانشگاه های ایلینویز ، استنفورد ، دانشگاه داکتای جنوبی و ام آی تی نیز ارائه گردید. در سال 1967 اولین دوره همزمان MBA کارآفرینی در دانشگاه استنفورد و دانشگاه نیویورک ارائه شد(کتز ، 2003). کالج بابسون اولین مرکز دانشگاهی بود که دوره لیسانس کارآفرینی را در سال 1968 ارائه کرد، در حالی که دانشگاه کالیفرنیای جنوبی که توسط هرب کیرالف و لئونارد دیویس اداره می شد، اولین دانشگاهی بود که رشته کارآفرینی را در سال 1972 در سطح MBA ایجاد کرد(کوپر، 2003).
چندین برنامه حمایتی در آمریکا شروع به کار کردند، به عنوان مثال بنیاد ملی علوم، چندین مرکز نوآوری را راه اندازی کرد که دوره هار کارآفرینی را ارائه دادند. یک ابتکار مهم در توسعه وسیع برنامه های آموزشی، برنامه موسسه کسب و کارهای کوچک در سال 1972 بود که توسط موسسه اداره کسب و کارهای کوچک حمایت می شد. این برنامه از دانشگاه های مبتکر دوره های کارآفرینی که در آن ها دانشجویان با کسب و کارهای کوچک همکاری داشتند حمایت می کرد. دانشگاه صنعتی تگزاس اولین برنامه را تحت مدیریت روبرت جاستیس و جک استیل آغاز کرد. این برنامه موفق تا سال 1976 مشارکت حدود 398 دانشگاه را جلب کرد.
از آن زمان به بعد، آموزش کارآفرینی رشد قابل توجهی داشت(کتز، 2003) و عمدتاً در دانشکده های مدیریت و تا حدی در دانشکده های مهندسی متمرکز شد(وسپر ، 1982). به گفته وسپر(1982؛ کتز، 2003) در سال 1970، 16 دانشکده در آمریکا دروس کارآفرینی را ارائه می کردند. تا سال 1975 این تعداد به 140 دانشکده افزایش یافت و در سال 1986، به 253 دانشکده رسید. ولی اساساً در طول دهه 1990 بود که رشد قابل توجهی در تعداد دوره های آموزشی و برنامه های آموزشی کارآفرینی رخ داد. به عنوان مثال، در آمریکا تعداد موسسات آموزشی دارای دوره های کارآفرینی، به حدود 1600 دانشکده افزایش یافت که بیش از 2200 دوره آموزشی ارائه می کردند(کتز، 2003).
پیشرفت ها در اروپا نیز مشابه آمریکا بود، اگرچه تفاوت زیادی بین کشورها وجود داشت. بریتانیا یکی از اولین کشورهایی بود که دوره کارآفرینی و کسب و کارهای کوچک را ارائه کرد. در دهه 1970 آلن جیب در دانشکده کسب و کار دورهام و مایکل اسکات در دانشگاه استیرلینگ از اولین افرادی بودند که در این حوزه شناخته شده اند. یکی دیگر از این پیشگامان، بنت جوهانیس بود که در ابتدای دهه 1970 دوره مدیریت کارآفرینی و کسب و کارهای کوچک را در دانشگاه واکسجو سوئد آغاز کرد.
در اروپا، اواخر دهه 1980 و در اوایل دهه 1990 با افزایش قابل توجه تعداد دانشجویان دکترا در این حوزه روبرو هستیم. ولی تعداد دوره های فوق لیسانس در مدیریت کارآفرینی و کسب و کارهای کوچک نسبتاً محدود بود. یکی از اولین دوره های دکترا در اروپا در سال 1976 توسط جوزه وسیانا در دانشگاه آتونومای بارسلونا در اسپانیا و تحت عنوان تکامل تاریخی کارآفرینی سازمان دهی شد. در این رابطه نیز بنت جوهانیسن را می توان یکی از پیشگامان اروپایی به شمار آورد. وی در اوایل دهه 1980 یک دوره دکترای ملی با عنوان چشم اندازی بر کسب و کارهای کوچک را در سوئد برنامه ریزی کرد. ولی همانطور که بیان شد دوره های دکترای ملی در اروپا بسیار پراکنده بود. بنابر این یکی از ابتکارات مهم، ایجاد برنامه اروپایی دکترا در مدیریت کسب و کارهای کوچک و کارآفرینی توسط انجمن اروپایی کسب و کارهای کوچک در سال 1990 بود که اساساً توسط دانشگاه دورهام در انگلستان و دانشگاه آتونومای بارسلونا در اسپانیا سازمان دهی شد.
برگرفته از پایان نامه کارشناسی ارشد سید علیرضا طیرانی با عنوان "شناسایی استراتژی توسعه تحقیقات کارآفرینی در ایران"

منبع:http://karafarini.faran.ac.ir/mod/resource/view.php?id=48/

+ نوشته شده در  ساعت 17:14  توسط اجماع نویسندگان محترم وبلاگ  |